bir hız .. geri döndüm bloguma

Yoğun geçti şu son 2 yıl.. biraz içe dönüşler biraz da dışa dönüşler ile süslenebilmiş olsa da ana tema yaşam ölüm döngüsünün içinde söyle bir fırıldak misali dönmek oldu. Neyse ki bu dönüş hızı 365 çarpı 2 sene yani ortalama 730 gün gibi insan için yine de uzun gelebilen bir süreye yayılabiliyor. Ne yapardım yoksa ? Anlayabilir miydim? İdrak edebilir miydim ? Zamana ihtiyacı var Adem soyunun bunlar için. Hücrelerine inip yaşadıklarını süzebilmesi sonra da " Heee ! " diye anlamlı bir ses çıkartarak yeni adımlar atabilmeye başlaması için...çocuk misali.. E öyle...evrenin büyümeye çalışan, yeni yetme varlıklarıyız, her ne kadar kendimizi muhteşem güçlü efsanelerimizle kandırsak, teknoloji denen demir ve iletişim ağının içinde pek bir harika varlıklar sansak da ruhen daha belki bir adımı anca atabilmiş durumdayız. Gerçek " Hiç bir şey bilmiyoruz ! " Zaten sadelik ve basitlik içindeyken ki burada zihnin - Büyük insanlık zihninin - netleşmesi ve su gibi berrak olabilmesi gibi bir ferah bir hayalden bahsediyorum ki orada hangi fantastik efsane ve kör ama sağlam bir inanç sistemi var olabilir ? Neyse konudan uzaklaşmamakda şimdilik yarar var..

Her dersin tek kelimeye dökülebilmiş bir ana başlığı vardır , bu 2 sene için de ad olarak " Her olanı olduğu gibi kabul edebilme " diyebilirim. Durumu, şartları, insanları değiştirmeye çalışmadan basit bir " Şu anda durum böyle, bu insan böyle.. tamam.. bu şartlarda en doğru, en güzel en sevgiye yönelik en özgürleştirici en herkesin kazancına olabilecek davranışım ne olmalı ? " bu 2 seneyi bu soruyu  kendime yüzlerce kere sormak ve cevabını binlerce farklı cevabın içinde içimde bulmakla geçirdim, içimde rock n roll yapan bazen de hard rock a dönen duyguların çok sesliliğinin muhteşem uyumsuzluğunu hoş görerek. Konu başlıkları her zaman net olmuştur, keşke kitabı okumadan yalnızca başlığı okuyarak tüm bilgiyi anlayabilseydik .. ama beyin nöronlarının atlayıp zıpladıkları alışılagelmiş yollarını değiştirmek ve yeni bir yön ve yol çizmelerini sağlamak için önce onları kitabın  kaosuna sokup allak bullak edip sonra ellerine " işte bak bu senin yeni yolunun adı " yazan tabelayı vermek gerekiyor. 

Egonun ne istediğini bilmek kolaydır ki onun istedikleri bir elin parmaklarını konu olarak geçmez de Ruhun ne istediğini bilmek o kadar değil. Böyle dönemlerden sonra ödül olarak en azından 2 adım ötesi için , fazla değil , onun ne istediğini duyabilmek çölde susuz kalmış bedevinin vaha ile karşılaşması gibi olabiliyor.

Garip hem de çok

Garip bir durum var dünyada..Ya da bana mı çok garip geliyor?

Çocukken, henüz daha 4, 5 yaşlarındaydım, o zaman siyah beyazdı televizyondaki yayınlar, salondaki halıya oturur haberleri seyrederdim anlamaya çalışarak.Tamamen yabancı bir dilde konuşuyorlardı benim için. Fakat o günlerde dünyada sınırların olduğunu, ülkelerin olduğunu, insanların bir yerden bir yere gidebilmek için izinler alması gerektiğini ve hatta bazen hiç verilmeyebileceğini öğrendiğimdeki şaşkın dehşetimi hatırlıyorum. Nasıl yani? Dünyadayım ve dünyayı gezebilmek,görebilmek için izin mi gerekiyordu? Ben böyle şeyler sordukça ve şaşırdıkça annem ve babamın gülümsemelerini hatırlıyorum, şimdi anlıyorum ki dünyayı ve hayatı anlamaya çalışan bir çocuğa senelerin tecrübesiyle hisseden yetişkinliğin hüznüydü onlarınki. 

 

Gel gör ki ben bir türlü büyüyemedim. Hala çok garip buluyorum olanları. Ne yapılmaya çalışıldığını, neye uğraş verildiğini, ne için savaşıldığını, neden bu kadar çok konuşulduğunu ve alıp verilemeyen o büyük şeyin ne olduğunu bir türlü anlayamıyorum.

 

Ama yine de hep gözlemledim. Gerçekten hayatım boyunca hep izledim. Bir türlü taraf olamadım bir şeye. Ama sorularım hala var ve hala bir türlü cevabını alamıyorum.

 

Dünyanın toprağı bu kadar bereketli iken, bahçemizin küçücük bir alanına 2-3 tohum atıldığında meyvesi, sebzesiyle bizi hayatımız boyunca doyurabilecek bir mucizenin üzerine her gün basıyorken neden dünyada açlık var? Neden her yer beton ve neden toprak bu kadar sevilmiyor?

 

Dünya 7 milyara doğru giderken bunun % 15 i açlık çekiyor, fakat bir diğer tarafda ise obezite sorunu yaşanıyor. Neden diğer % 85 bu konuda yetersiz kalıyor?

 

Dünyada bazı şeyleri söylemek yasak, yapmak yasak, gitmek yasak hatta bazı insanları sevmek bile yasak. O zaman düşünüyorum..Ben bir bedenle, bir beyinle, bir ağızla ve bir kalple doğmuşum. Bunları ne yapacağım? Yürüyeceğim, gezeceğim, dans edeceğim, konuşacağım, düşüneceğim, seveceğim,sevişeceğim. Üşüyorsam giyineceğim, terliyorsam çıkartacağım. Her şey esasında çok basitken bu kadar zorluklar neden?

 

Yoksa bazı insanlar çok mu kötü? Kötülükden korunmak için mi bunlar icat edildi? O zaman bu kocaman kötülük nerede, bu kadar korkulan, bu kadar korunulmaya çalışılan, bu kadar sakınılan delilik nerede? Yoksa bir hayaletten korktuğu ve korkutulduğu için mi "kötü" oluyor insan? Acaba doğal olmayan her şey bizi kendi doğal ruhumuzdan uzaklaşmamızın acısıyla mı "kötü" yapıyor? 

Fatma,Hasma,Miriam,Mary'nin eli....

Bir çoğumuzun aşina olduğu, bazen evlerimizin duvarına, bazen kapılarına, bazen boyunlarımıza kolye olarak taktığımız koruyucu el. Müslümanlıkta Hz.Fatma'nın eli, Hiristiyanlıkta "hand of Mary" , Musevilikte "Hasma'nın eli" olarak geçen, genelde gümüş ya da altın üzerine işlenerek, işlemelerinin ise bazen kurban kanı genelde ise kırmızı boya kullanarak renklendirildiği, evi ya da kişiyi Şeytanın gözünden koruyan, kadınların gebeliklerinin iyi geçmesini sağladığına inanılan sanki yukarı baktığında"Dur, buraya giremezsin" der gibi celali, aşağı baktığında"seni sevgim ve bilgeliğimle iyileştiriyorum" der gibi cemali bir duruş.

Bu el figürü bir süredir beni gizemine çekiyordu, bazen rüyalarımda bazen ise hayatta. Onun ne kadar eski olduğunu, hem dinlerdeki hem de kültürlerdeki izlerini merakla okurken, çıkış yerinin bilinmediğini fakat eski Mısırda çok fazla anılmayan ama Ra'nın annesi olarak anılan Akrep Tanrıçaya kadar ilerleyebildim kendimce. Ra gibi bir Tanrıyı bile nefesiyle koruyabilen Selkhet.

El tarih içinde bazen avuç içinden bakan bir göz ile, bazen bir yaşam çiçeği sembolü ile, bazen Süleymanın mührüyle, bazen de Davut yıldızı ile simgelenmiş. Avuç içinde birliği ve tekliği sembolize eden bir yuvarlak deliğin yapıldığı örnekleri de bulunuyor. Yani avuç ortasında 1 i anlatan bir işaret ile mutlaka işaretlenmiş.

Fatmanın eline bakarken baş parmak ve küçük serçe parmağın aynı yapılmasının garipliği dikkat çekicidir. Belli bir simetri yapılmak istenmiş gibi bariz bir şekilde aynılaştırılmış bir anormalliktir bu.

Belli bir anlamı olabilir mi diye düşünürken elin geometrisindeki matematiğin dikkat çekici olduğunu fark ettim.

Elin bilek kısmındaki nokta1, Avuç içindeki Yaratıcıyı tarifleyen 1, aynılaştırılmış baş parmak ve serçe parmağı 2, birbirine yapışık duran diğer parmaklar 3 ve tüm elin parmakları 5..

1,1,2,3,5....

Fibonacci serisinin başlangıç asal sayıları..Spiralin merkezine sayısal bakıldığında merkezde 1 değil, son asal sayı olarak 5 durur. Hasmanın kelime anlamı...BEŞ..

Yaratılmış her şeydeki altın oranı veren Fibonacci sayıları bilmeden kullanılan Fatmanın elinde basitçe şekillenmiş olabilir mi?

5 sayısı Tao da merkez olarak kabul edilir. Eğer Feng Shui de kişisel sayınız 5 çıkar ise,bir insana 5 sayısı verilmez, onun yerine kadınlara 8 erkeklere ise 2 verilir. Dokunulmazlığı vardır o sayının. Çinde elementler ateş,toprak,hava,su ve metal olarak 5 element kabul edilir.

5 merkezdeki sayıdır.

Fibonacci serisi bir önceki sayının toplanarak ilerlemesiyle oluşur.

1,1,2,3,5,8,13,21,34,55,89,144,233,377,610,987,1597,2584,4181,6765,10946........

Bir başka ilginç durum ise.. Eğer çoklu haneli sayıları tek haneli bir sayıya indirgeyecek şekilde toplayarak seriyi tekrar düzenlersek, önümüze ilginç bir sonuç çıkar.

1,1,2,3,5,8,4,7,1,8,9,8,8,7,6,4,1,5,6,2,8,1,9,1,1,2,3,5,8.....

Fibonacci serisi kendini tekrarlamaya başlar. Tam başlangıç 1 den 23 sayı sonra seri başa döner..1,2,3,5...ve döngü tekrar başlar. Ya da spiral başka bir spirale doğru kıvrılır.

"23 "yani insan kromozom sayısı. Ki bu sayı da evrenin merkezindeki,spiralin merkezindeki 5 sayısını verir. Yani Khamsayı, yani Fatmanın, Meryemin elini..

Kadim bilgeliğin, evrenin, yaratılışın gizeminin önünde saygıyla eğilmek istiyor insan, yukarısı ile aşağısının aynılığını fark edebilmek ise mucizelerin en güzeli olmalı diye hissediyorum.

♫ Dauphins des rêves : Mélodie des océans [ Zen et Relaxation ] ♫

Olduğum gibi ben..

Geçmişteki "ben"in gelecekteki "ben"in ve şimdiki "ben"in , siyahın içinde siyah 3 aynı sufinin birbirleriyle tekrar selamlaşmaları ve dönerek sonsuzun etrafında sonsuz danslarına artık başlamaları gibi. Sessiz bir ahenkin yarattığı kendi müziğiyle. Esasında "bu hep böyleydi" cümlesinin unutulmuş tadını ağır ağır acelesizce içerek, Yaratıcının şarabını yudumlar gibi.

Beyaz korkunç maskesiyle İyinin, Siyah zifiri örtüsüyle Kötünün şaşkınlık içinde susakalırken boşluğa doğru kaçınılmazca yitişi ve sahnenin özlediği dansın ta kendisi olması..sonsuzdan beri hep olduğu ve olacağı gibi. Bir başa dönüş, bir sona eriş ya da belki yalnızca basit bir hatırlayış.

Her zaman mükemmeldim, her zaman mükemmelim ve her zaman mükemmel olacağım.

Çünkü ben böyle yaratıldım. Ne eksik ne de fazla, benden istendiği gibi..

Tam,değişmez ve keskin bir ayarda.

Ozlem Tekin Daglari Deldim

Ne istediğine dikkat et !! oluverir:)))))

Herkese ders olsun:))))) dileklerimize, isteklerimize dikkat etmek lazım, oluverir:))))

Lhasa De Sela - De Cara a la Pared - Tribute

Benim için çok özel anlamı olan bir şarkı...

Erkeklerin kadına bedensel, duygusal, ruhsal şiddetlerini durdurmaları dileğiyle..

tüm kalbimle.....

öylesine...

Yağmurun başlaması, sokakların parlaması, havanın hiç olmadığı kadar berrak olması,uyumadan önce yağmur damlalarının pıt pıt diyen sesinin içimi yıkaması..hele yorgana sarılıp uyuması..sanki dinlediğim müziğin sesi bile havada başka bir yankılanıyor, daha içime işliyor,daha utanmazca beni yakalıyor, sarıyor.

Güneşin gizlenmiş olması ve yerini gri bulutların alması onun var olmadığını göstermez ki. Biten bir aşkın yerine yepyeni bir aşkın gelmeyeceğini sanmak gibi anlamsız. O yüzden mi garip..çe mutluyum, kendimde tanımlayamadığım bir değişim var sanki bu yağmurla. Belki kendi içimdeki kışı kabul etmişlikten ve en karanlık beni sevmişlikten. Zordu yaprakların dökülmesini seyretmek ve hiç bir şey yapamamak, hele en güzel güneşin ışıklarının tadına vardıktan sonra.

Ama böyle bir şey hayat..Yazdan sonra sonbahar gelir, sonra kış, sonra ilkbahar..yepyeni tomurcuklar yeşerir insanda..Yaprakların döküleceğini kabul etmek gerek, çıplak karanlıkta kalmayı sevmek, en şiddetli fırtınalara bile dayanabildiğini görmek, bunu yaşamak gerek..

Sonra karanlığın içinden ışığın tekrar doğuşunu seyretmek gerek.

Patricia Kaas Ou sont les hommes

fromm

Fromm demiş ki..dünyadaki ilişkilerin % 99 u bağımlılık üzerine kurulu. Yani kısaca demiş ki 100 kişiden 99 u gerçek sevgiyi yaşamıyor, bilmiyor ama ilişki yaşadığını sanıyor. Nedeni ise korkular. Yalnız kalma korkusu, kaybetme korkusu,varolma korkusu vs vs vs...nedeniyle yapışık ama mutsuz uzaklıklar.

Ve devam etmiş. Gerçek sevgi bir diğerinin mutlu olmasını istemek,onunla ilgilenmek ve sorumluluğunu almaktır. Ve eklemiş kendi bireyselliğini kazanmamış, kendini bilmeyen ve tanımayan bir bireyin gerçek sevgi birlikteliğini kurması imkansızdır. Yani hem kendin olmayı bilmek hem de diğerini sevmek. Her şeyde olduğu gibi... denge...

Bağımlı ilişkilerde neler oluyor peki? Kişiler kendilerini tükenmiş ve yaşam enerjilerini azalmış hissediyorlar, yetenekler köreliyor, kurban hissetme ve neticesinde hastalıklar olabiliyor, güç savaşları , ben haklıyım sen haksızsın başlıyor, bir diğerinin başarısı diğeri tarafından baltalanıyor, sevilmiyor ve istenmiyor. Kişi kendini yeteneklerini ve içindeki enerjiyi kullanamaz hissediyor ve bu enerji kavga olarak patlıyor. Bunlar ağır bağımlı ilişkilerde görülen haller, toplum baskısıyla birbirinden ayrılamayan çiftlerde ise durum kabulleniliyor ve iki kişi aynı evde yalan ve aldatmaları sineye çekerek ayrı dünyalar kuruyorlar.

Ya gerçek sevgi ilişkisinde ne oluyor? İki taraf da kendinden ve hayattan memnun , hayatın iyi ve kötü de olsa gerçeklerini kabul etmiş oldukları için içlerindeki acıyı ve korkuyu diğerinin yok etmesini beklemiyor, diğeri ile tamamlanma arzusu olmadığı için birbirlerine sevecen bir şekilde hayatta destek oluyorlar, ilgi gösteriyor ve kişisel yaşamlarına saygı duyuyorlar. Bu hem aşkın hem de özgürlüğün hem de güvenin bir arada yaşanabildiği bir hayatı paylaşım şekli oluyor.Kavgalar ya da anlaşmazlıklar olsa bile bu konu rahatlıkla konuşulabiliyor, iki taraf da düşünce ve duygularını anlatabiliyor ve diğeri tarafından ilgiyle dinleniyor. Bu tarz ilişki şifa verici ve doyum sağlayıcı bir haz ve zevk verirken kişilerin hayatın içinde yükselmesini, bolluğun ve bereketin artmasını, kalbin sevgiye doğru büyümesini sağlıyor.

Peki neden bağımlı ilişkiler var? İnsanlar diğeri gibi neden olamıyor, neden diğerine ilgili, sorumlu ve saygılı yaklaşamıyor, neden yalan söylüyor, ya da korkuyor?

Bence sebebi tercihler..kişi ikisini de tercih edebilir. Böyle bir insan olacağım ve böyle bir ilişki yaşayacağım ve yaşatacağım dediğinde herşeyin olabileceğine inanıyorum. Yalnızca ne istediğimizi iyi bilmemiz ve o yolda ilerlemekten vazgeçmememiz gerekiyor.

Hıdırellez

Geçmişten kalan izlerden biri Hıdırellez..unutulmuş zamanlardan sanki. İnsanın doğa ile daha bütün olduğu, telefonlarla, internetle, savaşlarla, dedikodularla, çıkarcı ilişkilerle kirlenmediği zamanlardan belki de.

Geçen gece gökgürültüsünü dinledim,ne kadar güçlü olduğunu, ne kadar etkileyici olduğunu. Bana hep zevk verdi doğanın sesi, ister bülbül sesi olsun ister göğün titremesi. Kendimi bir ormanda, mağaranın içinden doğanın gücünü iliklerinde hisseden bir insanoğlu olmanın verdiği haz içimi titretti yine.

Hıdırellez de bir bakıma benim için öyle. Gül ağaçlarının altında gömülen güzel hayallerle dolu dilek kağıtları toprağın yeşermesiyle umutlarımızın da yeşermesini hayal etmek ve hatta gerçek olmasını sağlamak gibi. Doğadan hissedilen Tanrısal gizemin hala içimizde yansıması ve kutlanması gibi.

Her sene nerede olursam olayım bir gül ağacını mutlaka bulurum. Geçen sene Maçka parkındaydı ağacım, ondan önceki sene Kızıltoprakda, ondan önce Erenköyde. Ve ne garipki her dileğim gerçek oldu. Bu sene Bebekde buldum dilek ağacımı.

Ahırkapıdaki şenlikler iptal edilmiş olsa bile kim tutabilir bizi:) ? Kim dizginleyebilir, kontrol edebilir doğanın gücünü, sevgisini, gizemini...en önemlisi insan ruhunu?

En güzel Hıdırellez dileklerinizin gerçek olması dileğiyle:)

Mutluluklar...

ilişkiler üzerine deneme

Derin konulara girelim:)

Mesela bedenleri arasında 20cm olan ama kalpleri arasında 1000 km olan ilişkiler..Aynı evde yaşayan, aynı yemekleri yiyen, sabahları beraber uyanan, geceleri aynı yatağa - yastık değil- başkoyan çiftler...sırtların umarsızca dönüldüğü, sevişirken başkalarının düşünüldüğü zorlamalar..

Kadının en derin dünyasını en yakın kadın arkadaşının bildiği, erkeğin ise zerre kadar haberinin olmadığı, asla ona konduramayacağı fanteziler..eğer ki öğrenirse kocaman gözlerle..."Nee? o mu? yok canım.." dediği uzak şaşkınlıklar.Erkeğin internet üzerinden avladığı heyecanlar, yeni ruhlar..eğerki öğrenirse "yok canım, o asla yapmaz.." diyen kadının şoku..

Yanyana durulan ama gözlerin içine bakılmadığı geçen zamanlar, yaşamlar..

Ama ilginçtir..nedense bu ilişkiler hep uzun sürer, hep devam eder, aldatmalara ses çıkarılmaz, gizli yaşamlar kabul edilir..yalanlar yalan değildir, soğukluk soğuk değildir, aileler tasvip eder, uyumlu çift olarak ilan edilirler, omuzlarda taşınırlar 2 yabancı olarak hayatın yollarında...Elalem tarafından..

Bir de aralarında 1000 km olup kalpleri arasında 1 cm bile olmayan ilişki? hayır..ilişki değil..aşklar, bağlar, sonsuzluklar..İşte onlar birbirlerinin gözlerine bakmaktan bıkmaz, bir küçük koltukta bile sarılmışken küçücük bir yastığa bile baş koyabilirler saatlerce..Kadın en derin dünyasını bir tek onunla paylaşır, erkek ise her kadında onu görür.

Ama zordur..en zorudur..çünkü maskeler var olamaz onların arasında..korkusuz olmak gerekir birbirleriyle olmaları için..ama bu çok zordur. O yüzden kısa sürer bu aşklar, dayanamaz çünkü ego lar.

Herkese egosuz, korkusuz, cesur aşklar diliyorum..ne olursa olsun...Çünkü aşk Tanrının sınavıdır.

When Love And Hate Collide

TOPLUMSAL BİLİNÇ

Sürüden çıkanı kurtlar kapar mı?

Yoksa sürüden çıkınca mı kurtların ne olduğu anlaşılır?

Bir şeylerin beni kıskıvrak yakalamış olduğunu, onunla savaşırken esasında kendimle savaşıyor olduğumu yeni anladım. Beynimi, düşüncelerimi, kararlarımı, tüm zihnimi onun kapladığını gördüğüm anda. Gözlerimi kapatıp zihnimi dinlemeye başladığımda ve onun içinde "insanlar ! " dışında başka hiç bir şey bulamadığımı, kendimin ise aralarından yol bulmaya çalıştığımı düpedüz ve apaçık gördüğümde.

Zihnim insanlar ile dolu. Bir insanın bakışı, sözü ne kadar önemli, bir insanın kötü sözü, güzel sözü ne kadar önemli. Dağlara çıkıp yalnız kalan insanın eninde sonunda neden aydınlandığını, dağdan inince nasıl yeniden bozulduğunu anladım kendimi dinleyince. Beni insanlar delirtti sözünün ne kadar gerçek olduğunu da. Hangi birine yetişebilir ki tek bir insan? Bir kişi kaç kişiye göre şekillenebilir ki? Kaç kişiye hesap verilebilir ki? En kötüsü ise onlar da en az benim kadar benden ve diğerlerinden etkilenirken ? Mutluluklar birbirine bağlı iken ?

Zihnimin bu karmaşasını ,çok sesliliğini, yarın ne yapacağımı,nasıl olacağımı, nasıl olmam gerektiğini belirleyen çeşit çeşit insan seslerini duyarken, kalbimi acıtan geçmişteki sözlerin bugünümün esaretini belirleyişini dinlerken, hayatta canımın bir daha acımaması için ya da sevilmek için onların sözlerine uymaya çalışırken bitkin ve tükenmiş buldum kendimi. Canım bağırmak istedi ama kime ?

Ben de bıraktım kendimi. Nasıl bırakmaz ki insan bu devasa kalabalığın önünde?

Ne onlardan korkabilirdim, ne onlarla savaşabilirdim ne de barışmaya çalışabilirdim . İmkansızdı bu çünkü. Tamamen ve kesifçe imkansız. Çok fena yorgun olduğumu hissettim ve kendi gücüme şaşırdım.Bu kadar zaman bu küçük beden bunun altından nasıl kalkabilmişti? Bu nasıl bir güçtü? Ama artık anlamsızdı, çünkü o kadar imkansızdı ki. Büyük İskender olmak ve olmaya çalışmak ne kadar manasızdı.İskender bunu anlamış mıydı? Ama banane, ben çok yorgundum.

İşte o zaman, kısa bir an içinde kuş seslerinin, çiçek kokularının, komşudan gelen çocuk seslerinin, yaşamın taptaze diğer yüzünün, koskocaman ama canlı bir boşluğun, aniden miyavlayan kedinin, ona bağıran köpeğin melodilerinin canlılığını sesini duymaya başladım. Doğa içime doluyordu sanki. Belki de Don Kişotu anladım o anda. Savaşın da barışın da içimde olduğunu. Değirmenlerin de , kurtların da kimler olduğunu.

Bıraktım insanları bir kenara, ne kaçarak ne de savaşarak. Ne dağa çıkarak, ne de yüksek başarılar kazanarak. Evimin koltuğunda bıraktım onları. Sonra da dışarı çıkmak için hazırlandım, yalnızca kendimin istediği, kendimin sevdiği şeyleri giyerek, yalnızca kendimin sevdiği şeyleri yemeye, yalnızca kendimin sevdiği kitapları okumaya, yalnızca kendimin sevdiği işimi yapmaya. Kendim için. Kimse için değil.Yalnızca kendim için.

Bencilim ben artık. Düpedüz bencil.

İtiraf ediyorum....çok mutluyum......

İtiraf ediyorum, çok mutluyum.

Utanmıyorum,korkmuyorum artık nazarlardan gözlerden. O yüzden itiraf edebiliyorum.

Öyle kayda değer bir şeyim yok zaten dünyada, dostlarım ve kendim dışında. Zaten benim için en önemli şey onların varlığı. Onlarla geçen bir zaman sonrası şarkı söyleye söyleye eve dönmeyi seviyorum. Kahkahayı patlattığımda neye güldüğümü anlamamış olmasına rağmen kahkaha atabilen, gözlerden yaş gelene kadar gülebilen dostlarım benim. Neye ağladığımı bilmeden benimle ağlayanlar.Sebebini söylemesem de zorlamayanlar. O yüzden şarkı söyleye söyleye yürüyorum sokaklarda.

Annemi arıyorum sonra. Benden çok farklı olan annemi ve ona seni seviyorum biliyor musun diyorum. Sana çok kızmış olsam da, anlamasam da bir çok zaman, seni o kadar çok seviyorum ki. Sana da çok zor olmuş olmalı diyorum sonra ona, ben bile kendime zor gelirken. Ama seni çok seviyorum çünkü bana bu macerayı verdin, bu hayatı. Acısıyla, tatlısıyla, gizemiyle bu hayatı bana hediye ettin. Ağlıyor annem telefonda, biliyorum beni çok seviyor. Ama en güzeli benim de onu sevdiğimi bilmesi. Geç kalmadan, çok geç kalmadan.

Sevgililere selam söylüyorum sonra, benim gözlerime bakmış, yüzüme gülümsemiş, merak etmiş sevgilere. Beni büyütmüş olanlara, aşkı, acıları, çaresizlikleri, içimdeki Tanrıyı ve şeytanları ortaya çıkarmış olanlara. Affedin beni diyorum, her zaman ne olursa olsun yine de hep sevgi vardı.

Hiç de yalnız olmadığımı ama tamamen tek başıma olduğumu hissediyorum yağmurun altında, bir iki sekerek yürürken. O yüzden mutluyum galiba utanmazcasına.

Düşünüyorum öyleyse varım diyen şahsiyeti dinledim seneler boyu. Fena inanmışım yapım gereği. Öyle öğretilmiş belki de çocukluktan beri, kimbilir? E tabi kimse çık, koş, oyna, yağmur damlalarını yakala, güneşin ışınlarını takip et, gökkuşağını yakala demedi. Ya da aşık ol, sev, özgür ol, kuşlar gibi ol, çiçekler gibi ol, hayat gibi ol da demedi. Dememelerine bir garezim yok, normal karşılıyorum bunu, unutmuş kaybetmiş korku dolu yüreklerin devamı oluyor Tanrının çocukları. Bir zincirin kurulması gerek, tekrar tekrar gelmek için.

Gerçi her zincirde bir zayıf halka olur, bir asi, bir çıkıntı, bir farklı olan, bir defekt,bir inatçı. Başı beladan kurtulmayan bir deli. Dışındaki ile içindekinden acı çeken bir isyankar. Severim öyle delileri, en gerçek onlardır çünkü. En öfkeli, en zaptedilemez onlardır, ama en sevgi dolu yürekler de onlar da vardır. Onlar hayatı bir başka yaşarlar, bir maceradır sıradan hayatları. Hala yağmur damlalarını içmek isteyen onlardır çünkü, yıldızlarla konuşan da onlardır. Onlar bir başka bakarlar, gözlerinden başka dünyaların ışıltısını görürsünüz.

İsterim ki bu dünya delilerle dolsun bir gün, her sabah uyanınca güneşle arkadaşları gibi konuşabilsinler, geceleri yattıkları saat belli olmasın, saat kurmasınlar, hatta hiç saatleri olmasın, zamansız olsun onlar, mekansız olsunlar, örtüleri yıldızlar olsun ve yalnızca sevgi yönetsin onları. Gerçek insanlar var olsun her yerde, özgür, mutlu ve bütün.

Çok sevdiğim özel bir insan için ve kendim için ve herkes için

bir mavi kuş var yüreğimde

çıkmaya can atan

ama ben ondan güçlüyüm,
kal, diyorum ona,

kimsenin seni görmesine izin veremem.
bir mavi kuş var yüreğimde

çıkmaya can atan

ama viski döküyorum üstüne

sigara dumanına boğuyorum,

fahişeler, barmenler ve bakkal çırakları hiçbir zaman bilmiyorlar

onun orada olduğunu.
bir mavi kuş var yüreğimde

çıkmaya can atan

ama ben ondan güçlüyüm,

yat lan aşağı, diyorum ona,

ocağıma incir dikmek mi niyetin?

Avrupa’daki kitap satışlarını sabote etmek mi?
bir mavi kuş var yüreğimde

çıkmaya can atan

ama zekiyim,

sadece geceleri izin veriyorum çıkmasına,

herkes yattıktan sonra.

orada olduğunu biliyorum,

derim ona, kederlenme artık.
sonra yerine koyarım yine

ama hafifçe öter

tamamen ölmesine de izin vermiyorum

ve birlikte uyuyoruz

gizli antlaşmamızla

ve insanı ağlatacak kadar güzel,

ama ben ağlamam,

ya siz?

Charles Bukowski

Bir aşk ve varoluş hikayesi denemesi

Aşk Tanrının insana oynadığı en büyük oyun.

İlk sahne Tanrının ışığını iki insan kuluna yansıtmasıyla başlar. O büyük ışığı bir insan yüzünde gören iki kişinin eli, ayağı, kalbi ve beyni karman çorman olur.Bu sahnenin ana teması Tanrıların aşkı, Tanrının sevgisidir. Bir Tanrı ve Tanrıçanın sevişmesi , aşkı, gizemi ve büyüsüdür. Dünya üzerine Tanrının inmesi, zamanın ve mekanın yok olması, koşulsuz sonsuz mutluluğun, varlığımızın gerçek yüzünün kendi gözlerimizin önüne serilmesi. Tüm romantik sahne ve esrimelerle, şaşırtıcı tesadüf ve gerçeküstü hislerle kadın ve erkeği seyrederiz. Özlemi çekilen aşk yaşanıyor, bir kadın ve bir erkek ruhları, bedenleri ve sevgileriyle bütünleşiyorlardır. Hayat bir cennettir artık.

İkinci sahnede yavaş yavaş Tanrı ışığını bu kullarından çekmeye başlar. Bu sahnede Lilith ve Adem' i izleriz. Hala cennettedirler, hala ışığın içindedirler, hala birbirlerine aşıklardır, ama artık karanlık kendini göklerde silik bir pusu gibi göstermeye başlamıştır. İlk falsoyu Adem verir. Lilith in cennet bahçesinde özgürce koşturduğunu, mutluluğunu izledikçe karanlığın ilk düşüncesine yenilir, kıskançlık.. Kıskandığı ise Lilith'in hayat sevgisidir. Daha az sevildiğini düşünerek arıza çıkartır. Kendinin daha üstün olduğunu göstermek, yalnızca kendine bağlamak için eşitliği bozar ve Lilith'i aşağılar. Bu sahnede erkeğin sevdiği kadın üzerinde sevgisini kaybetme korkusu ile kurmaya çalıştığı baskıyı ve şiddeti, kendi özgür varlığını korumaya çalışan kadının da öfkesini izleriz. Sahne Lilith in öfkesiyle Şeytanvari bir kılık almasıyla sonlanır.

Üçüncü sahnede Adem ve Lilith i ayrı ayrı izleriz. Lilith acısı, nefreti ve kini ile gittikçe kararmış, siyahlara bürünmüştür. Hala Ademe aşık ve seviyordur, ama onun yaptıklarını da kabul edemiyordur. Adem ise acı çekmekte, kendini içkiye ve bunalıma kaptırmakla, arada da hissettiği boşluk ve sevgisizlik hissiyle Tanrıya yakarmaktadır. "Bana Lilith' i getir." İkisinin de özlemle yandıklarını Tanrı görmektedir. Lilith tüm çağrıları reddeder,artık Adem' e güvenmemektedir. Ve Işık başka bir çare yaratır.

Dördüncü sahnede Ademin uyandığını ve yanında Lilith' i bulmasına şahit oluruz. Evet gerçekten de o Lilith dir, ama artık öfkesi, güvensizliği ve korkusuyla geri dönmüş, kılık değiştirmiş bir kadın olan Havvadır artık. İlk önce çok sevinir Adem, Lilith inin geri dönmesinden. Tekrar o eski güzel mutlu ve aşk dolu günler geri gelecektir. Ama ne yazık ki içindeki acıyı asla unutmamış olan Lilith artık hayattan zevk almayan, mutsuz ve eve kapanmış bir Havvadır. Adem in evine bakar, etrafı temizler süpürür, artık o eski çimenlerin üzerinde koşan, zıplayan, neşeli ve sevgi dolu Lilith değil, hayatının amacı Adem olmuş bir Havva vardır. Geri dönmüştür ama içindeki öfke, hırs ve Ademden ayrılma korkusu ile bu hale dönüşmüştür. Adem rüyalarında kaybettiği çekici, seksi , hayat dolu Lilith i görüp sevişirken, Havva ile yaşamaya devam eder. Yanındakinin Lilith olduğunu bilmeden. Hala cennettedirler ama artık onlarla cennet cennet gibi olamamaktadır.

Son sahnede Adem ve Havvayı bir ağacın altında görürüz. Eski Lilith halini özleyip duran, kendisi ile ilgilenmeyen Ademe yine öfke ile dolmuş olan Havva' nın artık canına tak etmiştir. Yenmemesi gereken meyva ağacın dallarına kırmızı kırmızı sallanıyordur. İyiyi ve kötüyü ayırt etme bilgeliğini veren meyvedir bu. İçindeki üstün ve Tanrı olma isteğini çok iyi bildiği Adem' e bu meyveyi yemeye razı etmesi hiç zor olmayacaktır. Yılan haline gelmiş Lilith in öfkesi ise ağacın üstünde tıslamaktadır. Adem bu meyveyi yediklerinde çirkin ve güzel, iyi ve kötü, doğru ve yanlış gibi yargıların gerçek olduğu bir dünyaya düşeceklerini, cennetten bu düşünce ile kovulacaklarını bilmemektedir.

"Gel yiyelim bu meyveyi Adem, o zaman neyin iyi neyin kötü olduğunu biz de Tanrı gibi bileceğiz ve sen bir daha acı çekmeyecek, Lilith ve benim aramda kalmayacak, doğru seçimini yapabileceksin. "

İçindeki acıdan çok sıkılmış olan Adem umutla meyveye sarılır ve beraber yerler. Bu karar onlara Dünyanın iki boyutlu kapısını açar ve bütünlükten, ne iyinin ne de kötünün olduğu, Tanrının sevgisinin yargısızca içlerinde yaşadığı cennetten düşmelerini sağlar. Uyandıklarında zihinleri artık bölünmüştür. Güzel ve çirkin nedir bilmektedirler. Adem Havvaya bakar ve utanır. Çıplaklığı kötü olarak algılar, cins farklılığını kötü olarak düşünür, hissettiği seks duygusunu yargılar. Yaptıkları için kendini suçlar, Havva kendini görür, kendini ve hayatı asla eskisi gibi sevemeyeceğini hisseder, kendinden utanır. Ademi suçlayabilir, Adem ise öfkelenebilir. Suçlu olduklarını, ayrı olduklarını hissederler. Ve üstlerini başlarını örtmeye çalışırlar. İlk günah işte böyle yaşanır.

Artık kadın ve erkek birbirine düşmandır, ama cennetin içlerindeki sönmeyen hatırası ile birbirlerine özlemle yine de çekilir, ama yine de kavga edip dururlar.Oysa her şey bir oyundur. Her şey Tanrıya, cennete tekrar geri dönüş yolculuğudur. Tekrar bütünleşmek için aşmaları gereken bir yoldur. Ne kadının ne erkeğin, ne iyinin ne kötünün, ne doğrunun ve yanlışın olduğu o muhteşem bilinci İnsanın kendi içinde tekrar hatırlaması ve kendi Tanrısallığını dışardaki Tanrıda değil kendinde keşfetmesi için açılmış bir kapıdır yalnızca.

Kadınların Lilith in yaşam ve hayat sevgisini hatırlamasını , giydikleri Havva kıyafetini çıkararak kaybetme korkularını da bırakmalarını, öfkelerini yenmelerini, Ademlerin ise Lilith e olan aşklarını korkusuzca yaşamalarını, kadınlardan bağımsızlaşmalarını ve özgürleşmelerini dilerim.

Ruhun Karanlık Günü

Bilgelerin sıklıkla bahsettiği, " gün " olarak nitelendirilen fakat kişiye göre değişen bir dönemi anlatan, ruhun karanlığın içinden geçtiği, bazılarının içinde kaybolduğu ama yine de geçilmeden olmayan zamansız zaman kesitinin adı....Ruhun karanlık gecesi...

Güneş geceyi yararak doğar, Ay karanlığın içinde parlar.Ruh ise dünyada karanlığın gecesinde doğar.

Kendi gölgesini tanımayan, ailesine, paraya, annesine, babasına, işine, çocuğuna, evine,eşine tutunarak kendini ve yaşamın gerçek manasını görmezlikten gelen bilinçler! ne kadar kaçarlarsa kaçsın kendi içlerindeki Varoluşun dayanılmaz bilinmezliğiyle karşılaşırlar.Neden buradayım sorusunun kesif cevapsızlığının içinde varlığının amacını hissetmeye çalışırken bakılacak olan dipsiz karanlık kuyunun çekimi, büyük bir big bang yaratırcasına insan varlığının içine dolmak isterken cesur, korkusuz ve gerçek inancı yaşayanların yine de ağlamalarına, acı çekmelerine, korkudan titremelerine rağmen kabul edecekleri bir gün...

Tüm hayatının tek başına sorumluluğunu, evrendeki bilgisizliğinin ve acizliğinin tüm ağırlığını hissederek ve aynı zamanda içindeki varlığının sınırsız gücünü fark ederek ayağa kalkabilen ve ben benim diyebilen kişi karanlığın tünelinden ışığa doğar.

Tohum çiçek açar.Etkilenmeyen koşulsuz sevgi kalpde kendini gösterir.